مگر آنكه بول خشك شود ( 1 ) و يا مخلوط با وذى و يا مذى شود ، كه در اين حالت بايد دست كشيد تا علم به ازاله نجاست حاصل شود ( 2 ) . ( مسأله 262 ) : در شستن مخرج غايط بين شستن با آب و ماليدن با سنگ و امثال آن - كه بعدا ذكر خواهد شد - مخير است ( 3 ) ، هرگاه نجاست از محل تعدى نكرده باشد . ( مسأله 263 ) : اگر نجاست از محل غايط تعدى نموده باشد ، شستن آن با آب متعين و لازم است ( 4 ) و همچنين است هنگامى كه چيزى مانند خون همراه با غايط از مخرج غايط بيرون آيد . ( مسأله 264 ) : در استنجاء به غير آب تعدد لازم نيست بلكه آنچه معتبر است ( 5 ) پاك شدن محل غايط است و همچنين اعتبارى به رنگ و بويى كه در محل غايط يا در دست مى ماند ، نيست . ( مسأله 265 ) : در استنجاء به غير از آب لازم است كه سه مرتبه باشد هر چند به كمتر از آن ازاله نجاست شود ، چنانچه اگر به سه مرتبه ازاله نشود ، بايد

--> ( 1 ) محمد باقر شيرازى : در خشك شدن بول بطور معمول معلوم نيست كه توقف بر دست ماليدن باشد . ( 2 ) شيخ انصارى : احوط در صورت شك در خروج مذى يا وذى دست ماليدن است . ( 3 ) محمد باقر شيرازى : ليكن افضل آب است . ( 4 ) محمد باقر شيرازى : در غير مقدار متعدى لزوم شستن با آب معلوم نيست ، ولى شستن تمام محل در اين حال با آب احوط است . ( 5 ) شيخ انصارى - محقق خراسانى - محمد باقر شيرازى : احوط در تعدى فاحش كه موجب نجاست آب استنجاء مىشود دو مرتبه است . محمد كاظم طباطبائى : اگر چه دو نوبت واجب نيست .